Նորություններ

«Տղաս 78 օր կորած մնացել է ձյան, անձրևի տակ, ամեն առավոտ զարթնում էի, ասում՝ Մարինե՛, ձյո՛ւն եկավ, տեսնես՝ ինչ կլինի»․ Դադամյանների ցավն ու կսկիծը չեն ամոքվում. MediaLab.am

Դադամյանների ընտանիքում վերջին 6 ամսվա ընթացքում չգիտեն՝ ի՛նչ են ուրախությունն ու ժպիտը, լացը չի դադարում, ցավը չի ամոքվում։

36-ամյա Մարինե Դադամյանի ամուսինը՝ զինվորական, 20 տարվա սպա, 39-ամյա Ռոման Դադամյանը զոհվել է Արցախյան պատերազմի ժամանակ հայրենիքը պաշտպանելիս։

Մարինեն ամուսնու՝ Ռոմանի հետ, վերջին անգամ խոսել է հոկտեմբերի 10-ին՝ ժամը 4-ի հատվածում, դրանից հետո զանգերն արդեն անպատասխան են մնացել:

«Զանգեցի, ասեց՝ Մա՛ր, մի՛ զանգի, խանգարում ես, որ հարմար լինի, կզանգեմ։ Ժամը 6-7-ի հատվածներում ինքը զոհվել ա, հեռախոսը որ միացրել ենք, վերջին զանգը եղել ա 5-ն անց 15 – 5 անց 20, որ արդեն չի պատասխանել, երևի արդեն զոհված ա եղել։

Մելիքաշեն գյուղում ա զոհվել, գնացել է վիրավոր զինվորներին հանելու, ու մնացել են էնտեղ, մի ժամ հետո «Մուխայով» խփել են։ Տեսնողներ եղել են, ասում են՝ մենք վերևից տեսել ենք, որ խփել են։ Մի հոգի վիրավոր փախել ա, մտածել են՝ ամուսինս ա, դրա համար չէին ասում, որ Ռոման զոհվել ա: Ում զանգում էինք, ասում էին՝ ինչի՛ եք խառնվել, հատուկ գործողության ա»,- պատմում է կինը։

Զոհվելուց 78 օր հետո է միայն Ռոմանի մարմինը հայտնաբերվել, իսկ մինչ այդ ընտանիքը հակասական տեղեկություն էր ստանում՝ լուր էր հասնում, որ ամուսինը զոհվել է, հետո հերքվում էր:

«Հենց հոկտեմբերի 10-ին իրա հոպարի տղաներն ասեցին, որ Ռոման զոհվել ա: Շատ ահավոր էր, բոլորն եկան, ինչքան բարեկամ կար, գալիս էին մինչև հոկտեմբերի 12-ը: Հետո ասեցին՝ ողջ ա, ուրախացանք, նորից սկսեցինք հույս ունենալ, իմ 14 տարեկան տղան մոտեցնում էր գերիների վիդեոները, ասում՝ մա՛մ, միգուցե էս պապա՞ն ա: Ամենափիս բանն ա սպասողական վիճակը: Ասում էինք՝ Գո՛ռ, միգուցե պապան մահացել ա, ասում էր՝ տենց բան չասեք, պապաս գալու ա, հետո որ Ստեփանակերտից զանգեցին, ասեցին՝ Ռոմանին բերել են, ինքն էլի հավատում էր։

Զոհվելուց 78 օր հետո՝ դեկտեմբերի 27-ին, գտան մարմինը, 78 օր մնացել էր, քայքայվել էր արդեն ձյունից, անձրևից, հետո շունը- բանը: Դագաղը փակ ա եղել, մենք չենք տեսել իրան, ես ուզում էի մտնեի, տեսնեի, ինձ չթողեցին: Իմ ախպերն ասում ա՝ որ դու տեսնեիր, չէիր մոռանա, շատ ահավոր վիճակում ա եղել, բայց զարմանալի էր, որ իր դակումենտները, հեռախոսները անվնաս մնացել են, դակումենտներից մահվան հոտ էր գալիս, իսկ հեռախոսի վրա մի խազ չկար։ Հունվարի 5-ին հուղարկավորեցինք իրեն Եռաբլուրում»,- հուզմունքով պատմում է Մարինեն։

Ռոմանի մայրը՝ 64-ամյա Լյուսյա Դադամյանը, ոչ մի կերպ չի կարողանում համակերպվել որդու կորստյան հետ, նրա մասին պատմելիս արցունքներն անվերջ հոսում են. «78 օր կորած մնացել էր ձյան տակ, անձրևի տակ: Որ ձյուն էր գալիս, ես ամեն առավոտ զարթնում էի, ասում՝ Մարինե՛, ձյո՛ւն եկավ, տեսնես ինչ կլինի»։

Ռոման Դադամյանի մայրը՝ Լյուսյա Դադամյանը

Մայրը կսկիծով ասում է, որ երրորդ պատերազմի միջով անցան, վերջին պատերազմը ամենադաժանն էր բոլոր առումներով:

«Պատերազմը իրա զոհերն ունի, ես պատերազմ առաջին անգամ չեմ տեսնում, բայց մենք սենց բան չէինք տեսել, էս ի՛նչ պատերազմ էր՝ օդով կրակում էին, կամիկաձեն գալիս էր: Վերջին օրը չեմ մոռանում Ռոմայիս ձայնը. եկավ պադվալ, ասեց՝ մա՛մ, դո՛ւրս արի էստեղից, որ ես հանգիստ աշխատեմ: Իսկ ես մտածում էի, որ մնամ էնտեղ, իմ Ռոմայիս կպահեի, ես դուրս եկա, ինքը երկրորդ օրը մահացավ։

Արփինե Արզումանյան

Աղբյուր՝ MediaLab.am

Back to top button
Close