ՄԵՐ ՀԵՐՈՍՆԵՐԸՆորություններ

«Կռվելու ընթացքում մտածում էինք, որ մեզ բան չի լինի, մենք Աստծո պահած ենք»

Գևորգ Սրապյանը պարտադիր ժամկետային զինծառայող է, ծառայությունն անցկացրել է Արցախի Հադրութի զորամասում: Գևորգը մասնակցել է թեժ մարտերին, ստացել ծանր վիրավորում:

«Պատերազմի սկսվելուց հետո միանգամից տագնապով փորձեցինք առաջնագիծ հասնել, բայց առաջնագիծ գնալ սկզբում չստացվեց: Մի քանի ժամ մեր երկրորդ խրամատում էինք, դիրքավորված էինք, որ մինչև մութն ընկնելը գնանք դիրքեր: Այդ ժամանակ մեր առաջնագիծն ամբողջությամբ էլ մեր մոտ չէր: Բայց գիշերը հետախույզների օգնությամբ կարողացանք 11 դիրք հետ բերել ու հաստատվել մեր տեղերում: Ես ամսի 3-ին վիրավորվեցի տանկի արկից, ձախ ոտքս կտրեցին, բայց տղերքը ուժեղ կռիվ են տվել: Իմ վիրավորվելուց հետո 20 օր կարողացել են դիրքերը պահել։

Կռվելու ընթացքում մտածում էինք, որ մեզ բան չի լինի, մենք Աստծո պահած ենք, մեզ բան չի լինի»,- ԳԱԼԱ-ի հետ զրույցում պատմում է Գևորգը:

Գևորգն ասում է՝ մարտական ընկերոջ կորստից հետո կյանքը մի քանի րոպե կանգ է առնում, հետո հասկանում ես, որ էլ հետ չես բերի և պիտի կռիվը շարունակես քո կյանքի համար:

Ժամկետային զինծառայողի խոսքով՝ առօրյա ծառայության ընթացքում ու մարտի դաշտում հարաբերությունները տարբեր են։

«Սովորական ծառայության մեջ վաշտի տղա կարող է լինի, որ հետը ընդհանրապես չշփվես, բայց կռվի ժամանակ հարազատ եղբորիցդ շատ ես սիրում ու գնահատում, որովհետև էդ ժամանակ ինքն է քո կողքին, ու քեզ համար նախատեսված գնդակը կարող է նրան կպնել»,- ասում է Գևորգը։

«Պետք չէ թերագնահատել թշնամուն, պետք չէ շատ ինքնավստահ լինել գնդակի դիմաց։ Պատերազմը փոխեց ինձ բաժին հասած պատասխանատվության չափը, որովհետև 4 մանկության ընկեր եմ կորցրել։ Հիմա նրանց կիսատ թողածը ինձ վրա է։ Ես պիտի անեմ ամեն ինչ։

Պիտի բոլորս գիտակցենք, որ ինչքան էլ դաժան ու զզվելի բան է կյանքը, մեկ է չի կարող չշարունակվել։ Ի՞նչ անենք, եթե ուժեղ չլինենք, իսկ այլ տարբերակ էլ չկա։

Անզգա եմ դարձել, դեպրեսիաներն ինչ-որ զբաղմունքներով եմ փորձում հաղթահարել։ Տղերքի կորուստը ստիպում է առաջ ապրել, իրավունք չունեմ թուլանալու»,- շարունակում է հերոս զինծառայողը։

Ըստ Գևորգի՝ մենք այս պատերազմին պատրաստ չէինք։ «Պատերազմում պարտվեցինք, որովհետև ծախված պատերազմ էր։ Ես պատերազմի արդեն վերջին տասը օրերին մտածում էի, որ կպարտվենք»։

Անահիտ Չալիկյան

Back to top button
Close