«Այս իշխանություններն իրենց գործողություններով պարզապես վերացնում են պետությունը»

3fffc9ccb574e7cad4e7679706c90542-472x265

ԳԱԼԱ-ի հարցազրույցը «Նոր ժամանակներ» կուսակցության նախագահ Արամ Կարապետյանի հետ:

-Պարոն Կարապետյան, Ձեր նախորդ հարցազրույցներում Դուք կանխատեսում էիք խորհրդարանական ընտրությունների այսպիսի ընթացքը:  Ինչո՞վ էին յուրահատուկ ու տարբերվող այս ընտրությունները նախորդներից:

-Կարծում եմ, որ սցենարը, որը մշակել էին այս անգամ իշխանություններն, ավելի գործնական եւ ավելի պրոֆեսիոնալ էր: Իշխանությունը վաղօրոք սցենար էր գծել ու այդ սցենարի մեջ ամեն ինչ ավելի պրոֆեսիոնալ արեց: Բայց այս ընտրություններն ամենաոչքաղաքական ընտրություններն էին մինչեւ այսօր կայացած: Բայց դա հաջողվեց իշխանությանն անել, եւ ունեցանք այն, ինչ ունեցանք:

– Պարոն Կարապետյան, ամեն անգամ ընտրություններից հետո երեւի թե առաջին անգամ Հայաստանում հետընտրական զարգացումներն եղան առանց փողոցային պայքարի: Ինչո՞ւ, ժողովուրդը հոգնե՞լ է փողոց դուրս գալուց, թե՞ պայքարի այդ մեթոդը Հայաստանում արդեն սպառված է:

-Փողոցային պայքար չեղավ մի քանի պատճառներով.

-1. Որովհետեւ ընտրությունները ապաքաղաքական էին, դրանք պարզապես սցենարի մեջ էին: Այն ուժերը, որոնք հիմնականում պիտի մասնակցեին եւ արդյունք գրանցեին, մասնակցեցին: Թե ով ինչ արդյունք գրանցեց, սա խնդրի մյուս կողմն է:

2.Ֆինանսական ռեսուրսների խնդիր կա ընդդիմության դաշտում:

3.Որպեսզի դու կարողանաս ժողովրդին փողոց դուրս բերել, նախ պետք է ունենաս ռեալ ծրագիր: Հետընտրական պայքարի ժամանակացույց, գործողությունների պլան, որին ժողովուրդը պետք է հավատա: Մինչեւ այժմ եղած բոլոր գործընթացները ցույց են տվել, որ դա չի հաջողվել անել: Եվ դա բերել է որոշակի առումով ժողովրդի մոտ ապատիայի:

Հետընտրական զարգացումների եւ փողոցային պայքարի հետ կապված ասեմ, որ ամենադաժանն այն չէ, որոնք կանխատեսելի են: Կա ընտրական գործընթաց, կա նաեւ հետընտրական գործընթաց: Ժողովուրդն էլ է պատրաստվում, ընդդիմությունն էլ, իշխանությունն էլ: Դա կանխատեսելի է, եւ դրա դեմ պայքարի գործողություններն էլ են կանխատեսելի: Ցավալին անկանխատեսելի փողոցային պայքարն է: Դա կոչվում է սոցիալական բունտ: Իմ կարծիքով՝ ոչ միայն Հայաստանը, ԱՊՀ շատ երկրներ հենց կանգնած են նմանատիպ գործընթացների առաջ: Հիմա կլինի դա, թե ոչ, դա այլ խնդիր է:

Դրա համար ասել, որ փողոցային պայքարը չի արդարացնում Հայաստանում, չի լինում, ճիշտ չի լինի: Հիշենք Սասնա ծռերի ժամանակ ինչ կատարվեց: Կատարվեց գործընթացներ, ինչն անկանխատեսելի էին, ավելի վտանգավոր էին: Երկրի համար ավելի ճակատագրական էին:

-Պարոն Կարապետյան, Հայաստանում շարունակվում է արտագաղթը, տնտեսական սխալ քաղաքականության հետեւանքները, սակայն միեւնույն ժամանակ սոցիալական բունտը հասունանում է, հասունանում է, բայց չի արտահայտվում: Ինչո՞ւ:

-Տեսեք ինչ է եղել, մեզ մոտ ընտրություններն անցել են, ընտրություններից հետո ավելի շատ հարցեր են ծագել, քան կային ընտրություններից առաջ: Որովհետեւ ընտրությունները Հայաստանի բախտի հետ կապված չէին: Սա առաջին ֆորսմաժորն էր:

Այն, ինչ ասում եք, արտագաղթը, կոռուպցիան, սրա հետեւանք են: Ֆորսմաժորներն արդեն կան, արդեն իսկ առկա են: Ինչո՞ւ չի սկսվում բունտը: Որովհետեւ քաղաքական պոռթկումները չկան, դրա համար պետք է պահ: Այդ պահը կարող է լինել կամ ընտրություններից հետո, կամ անսպասելի զարգացում: Կլինի պատերազմի հետ կապված, տնտեսական անկումների հետ կապված: Որպեսզի հախուռն զարգացումներ սկսվեն, անհրաժեշտ է որոշակի խթանիչ, այդ խթանիչը բացակայում է, չկա: Օրինակ Սասնա ծռերի բունտը պատասխան էր ապրիլյան պատերազմի պարտության: Շատ հարցեր էին բարձրացնում, բայց որպես խթանիչ դա էր: Հիմա էլ խթանիչ պետք է լինի:

-Իշխանությունը հակառակ տրամաբանությամբ շատ լավ գործում է, փորձում է նոր վարչապետով փոփոխությունների պատրանք ստեղծել:

-Յուրաքանչյուր իշխանություն դա է անում: Վիրտուալ կյանք է ներկայացնում մեզ: Այսինքն՝ ուզի թե չուզի, դա պիտի անի:

-Այնուամենայնիվ, կլինե՞ն ինչ-որ փոփոխություններ, ի՞նչ եք կարծում:

-Գիտեք, անկեղծորեն ես շատ կուզեի, որ գոնե չնչին փոփոխություններ լինեին, որ մարդկանց բեռը մի քիչ թեթեւանար, որ արտագաղթը մի քիչ պակասեր: Այս իշխանություններն իրենց գործողություններով պարզապես վերացնում են պետությունը: Բայց գոնե հիմա խիստ անհրաժեշտ են որոշակի փոփոխությունները: Բայց բարեփոխումները տեսանելի լինելու համար պետք է կացութաձեւը փոխել, ոչ թե մարդկանց փոխել: Դրա համար պետք է կռիվ տալ կրիմինալ էլեմենտի, օլիգարխիկ էլեմենտի, պետական չինովնիկական էլեմենտի, որը նստած է փողերի թալանի ասեղի վրա: Առանց սրա չեմ հավատում որեւէ փոփոխության: Եթե տնտեսությունը մնալու է նույն վիճակում, Հայաստանում ոչինչ չի փոխվի: Դրա համար քաղաքական պայքար է պետք: Փոքր է երկիրը, տետեսությունը բաշխված մի քանի հոգու մեջ:

 Հարցազրույցը՝ Քրիստինա Մկրտչյանի

Դիտվել է՝