«Քաղաքական վարձկանների» հարատևությունը

Serzh-Artur

Հայաստան-ԵՄ համաձայնագրի ստորագրումը կարծես ստվերում թողեց ներքաղաքական մի հիշարժան իրադարձություն: Քաղաքական ռեանիմացիայի է ենթարկվում բոլորովին վերջերս՝ 2017 թվականի ԱԺ ընտրություններում ընդամենը 3.7 % տոկոս քվե ստացած «Հայկական վերածնունդ» կուսակցությունը: Սահմանադրական դատարանի հայտնի որոշման «բերկրանքը» դեռ չվայելած՝ անմիջապես հետևեց հիասթափությունը. Վանաձորում կնքվեց տեղական կոալիցիա՝ ՀՀԿ-ՀՎԿ ձևաչափով: Փաստորեն գործի դրվեց բազմաքայլ մի կոմբինացիա: Սկզբում հաղթանակ շնորհվեց «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությանը ՍԴ որոշման տեսքով, հետո արդեն գործի դրվեց «քաղաքական վաշխառուների» փոխպայմանավորվածությունը: Արդյունքում՝ երեկվա թունդ ընդդիմադիրները, այլոց, իրենց բառերով ասած, «անբարոյական» անվանողները քաղաքական ռենեգատության փորձված մեթոդներով Վանաձորում եկան իշխանության: Երիցս ճիշտ է Արթուր Մեսչյանը, որ երգում է «միայն այն չի վաճառվում, որ ոչ կանգնում է, ոչ ընկնում, որ ոչ լողում է, ոչ թռչում, միայն այն չի վաճառվում: Մնացածը վաճառվում են անաստված այս աշխարհում»:

Ինչո՞ւ են և՛ ատում, և՛ սիրում «քաղաքական վարձկաններին»

«Քաղաքական վարձկան» արտահայտությունը «քաղաքական անբարոյականների» ժամանակակից մեկնաբանությունն է: Որպեսզի այն կոպիտ չհնչի, որոշեցինք փոխակերպել ու ձևափոխել հայտնի այդ արտահայտությունը: Ի դեպ, ուսումնասիրելով բազմաթիվ աղբյուրներ, չկարողացանք հայտնաբերել բոլոր ժամանակների քաղաքական բառամթերքի մաս կազմող, եզրույթ դարձած այդ արտահայտության ակունքը և հեղինակին: Սակայն պարզ է՝ այն միշտ կիրառվել է ճիշտ այն ժամանակ, քաղաքական հաղորդակցության այն դեպքերում, երբ սաստիկ ու սուր, անհաշտ ու կտրուկ ձևակերպումներով հանդես եկող քաղաքական դերակատարները նահանջել են իրենց հռչակած սկզբունքներից: Ընդ որում, ոմանց համար այդ նահանջը քաղաքական շնչառություն ապահովող գործոն եղել և, ավելին, դարձել է քաղաքական ավանդույթ:

Բաժանորդագրվել
Դիտվել է՝